تغذیه و پوسیدگی دندانها
سلامت دندانها نيز مانند ساير اعضاي بدن ارتباط با تغذيه شما دارد. در واقع دهان شما نسبت
به تغذيه ناکافي بسيارحساس است و اين مسئله منجر به ازدست رفتن زود هنگام دندان ها،
مشکلات لثه و بوي بد دهان مي شود.
بسياري ازمشکلات تغذيه اي، دهان شما را بسيارزودتراز سايراعضاي بدن تحت تاثير قرار
ميدهند زيرا سلول هاي تشکيل دهنده لايه داخلي دهان که مخاط نام دارد به طور مداوم در حال
از بين رفتن و بازسازي ميباشند. دربرخي نقاط دهان، تمام سلول ها درعرض سه تا هفت روز
به طور کامل با سلول هاي جديد جايگزين ميشوند.
اگر مي خواهيد از پوسيدگي دندان پيشگيري کنيد، تعداد دفعات خوردن نيز به اندازه چيزي که
ميخوريد اهميت دارد. خوردن شيريني همراه شام، کمتراز خوردن شيريني به عنوان عصرانه
به دندان هاي شما آسيب ميزند. البته، تغذيه نادرست و ناکافي نيز ميتواند در طولاني مدت
سلامت دهان شما را به مخاطره اندازد.
بطور کلي پوسيدگي زايي مواد غذايي تحت تأثير عوامل زير قرار ميگيرد
تاثیر شکل ماده غذايي در پوسیدگی دندان
شکل ماده غذايي (بصورت جامد يا مايع بودن) مدت زمان تماس دندان با ماده غذايي را مشخص
ميکند. همين امر مدت اسيدي بودن محيط دهان را تحت تأثير قرار ميدهد.
مايعات معمولاً سريعاً از محيط دهان پاک ميشوند و قدرت چسبندگي کمتري به دندان دارند.
غذاهاي جامد مانند چيپسها وشيرينيجات پس از جويدن، روي دندانها (بخصوص سطح دندانها)
قرار ميگيرند و به آساني تميز نشده و مدت زمان بيشتري در دهان باقي ميمانند؛ لذا خاصيت
پوسيدگي زايي بيشتري دارند.
تاثیر قوام ماده غذايي در پوسیدگی دندان
غذاهايي که قدرت چسبندگي بيشتري بر سطح دندانها دارند (مثل چيپس، انواع بيسکويت و
شکلات) مدت زمان طولاني تري درتماس با دندان ميباشند. بنابراين ميزان پوسيدگي زايي آنها
بيشتر خواهد بود.
دفعات مصرف مواد غذايي و اثر در پوسیدگی دندان
اگر مقدار زيادي شيريني در يک وعده خورده شود و پس از آن دهان با مسواک (در صورت
عدم وجود، با آب خالي) شسته شود، درمقايسه با اينکه ميزان شيريني به ميزان کمتر ودر وعده
هاي بيشتر مصرف شود، احتمال ابتلا به پوسيدگي را پايين ميآورد.
غذاها و مايعاتي که همراه با هم مصرف ميشوند
بطور مثال، موز قدرت چسبندگي و تخمير بالايي دارد؛ اما وقتي با شير خورده ميشود، از
قدرت چسبندگي آن کاسته ميشود و بالعکس مصرف مايعات پوسيدگي زا ازجمله انواع نوشابه
ها بهمراه مواد غذايي ديگر، فرصت مناسب براي توليد اسيد را فراهم ميکنند.
اينک اين سؤال مطرح ميشود که آيا ميتوان مواد قندي را به کلي از غذاهاي روزانه خارج
کنيم؟ پاسخ منفي است. يعني نميشود مواد قندي و نشاسته دار را از رژيم غذايي حذف نمود؛
ولي ميتوان با اقداماتي اثرات زيان آور استفاده از آنها را کاهش داد.